Voorwaarts achteruit!

‘Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achteraf begrepen’. In mijn vorige blog heb ik beloofd om de komende periode regelmatig iets te schrijven over de gevolgen van een jong ouderverlies. Terug gaan om verder te kunnen. Vaak ontstaat na jong ouderverlies een ‘stilzwijgen’. Bij een ‘gewoon’ gezin is er een cirkel van veiligheid om het hele gezin heen. Na een ingrijpend verlies valt de cirkel weg en creëert ieder gezinslid z’n eigen muurtje van veiligheid om zichzelf heen. Het lijkt alsof iedereen op een eigen eilandje terecht komt.

Wet van de dubbele bescherming

Kinderen zijn bang om hun overgebleven ouder te belasten en schorten het verdriet op. De overgebleven ouder wil haar/zijn kinderen niet belasten en toont liever geen emoties. Het verdriet delen met vriendjes lijkt ook ingewikkeld, bang om de uitzondering te zijn of zielig gevonden te worden. Het verdriet is veel te groot en ingewikkeld en wordt zorgvuldig verpakt en opgeborgen. Slot er op en klaar! Om vervolgens op een later tijdstip opnieuw aan te gaan.

Nu nog?

Afgelopen week kreeg ik via een mail de vraag van aan jonge vrouw of het normaal was dat ze op deze leeftijd nog last had van huilbuien en verdriet. Een volstrekt normale reactie op een abnormale gebeurtenis. Als volwassene heb je allerlei tools en vaardigheden om met ingewikkelde emoties om te gaan. Dat is al een hele klus. Als kind moet je dat nog allemaal ontwikkelen. Niet gek dus dat je als je volwassen bent nog weer terug moet naar ‘toen’. Het kan dus jaren duren voordat het inmiddels volwassen kind het verlies van toen gaat verweven in zijn of haar leven nu. Dat heet achterwaarts rouwen. Sommige mensen krijgen de opmerking: ‘ben je daar nu nog mee bezig?’, of heb je dat nog niet verwerkt?’ Ten eerste is verwerken een naar woord. Daar zit iets in van wegwerken..opgeruimd staat netjes. Zo werkt rouw nooit! Verweven is een mooier beeld. Ieder mens maakt verliezen mee en verweeft deze in zijn of haar leven op een eigen manier. Het verlies is nooit weg, de naam mag nog steeds genoemd worden. En ja, de emoties en de gevoelens krijgen een andere zwaarte en kleur. Ten tweede is het zo normaal dat je als volwassene nu pas kan aangaan wat zich toen aandiende. En wat een moed en lef heb je nodig om alsnog te rouwen en terug te gaan om verder te kunnen. Het labyrinth in te stappen!

Achterwaarts rouwen

Ik was 38 toen het zorgvuldig ingepakte pakketje me te zwaar werd en ik stap voor stap een en ander uitpakte. Om opnieuw aan te gaan, onderzoeken, te doorvoelen en te doorleven. Het voelde voor mij alsof ik in land terecht kwam waarvan ik de taal niet kende, de borden niet kon lezen en ik geen idee had welke kant ik op moest. Ik voelde wel van alles, de rouw, paniek, verdriet en boosheid. Ik heb ze allemaal ontmoet. In de jaren die volgden ontwikkelde ik langzaam taal, vervolgde ik mijn weg en kon ik stapje voor stapje terug. Een oplettende lezer zal nu vragen wat ik dan doe met mijn praktijk ‘De Schatkist.’ Is hulp aan kinderen en jongeren dan wel helpend? Ik ben ervan overtuigd dat het op een juiste manier bijstaan en bieden van tijd en aandacht een helende ervaring is. In mijn volgende blog zal ik hierover meer schrijven.

Wat je ook verliest,

sta er bij stil,

zo vaak als nodig,

maar leg je er nooit bij neer!